کاهانی پیش از «بیست» فیلم آدم را ساخته بود که نتوانست اکران عمومی داشته باشد. اما فیلم بیست با حضور بازیگران مطرحی چون پرویز پرستویی، مهتاب کرامتی، علیرضا خمسه، فرشته صدر عرفایی و ... نه تنها توانست به اکران برسد بلکه فیلمی بود که نظر منتقدان را به خود جلب کرد و مخاطب عام را هم توانست تا حدی راضی کند.

سلیمانی با نقش آفرینی پرویز پرستویی صاحب یک رستوران بزرگ در پایین شهر است. او به دلیل مسائل شخصی تصمیم می‌گیرد که تا 20 روز دیگر رستورانش را تعطیل کند. تعطیل‌شدن این رستوران بر زندگی تمام کسانی که در آن رستوران کار می‌کنند تاثیر منفی می گذارد.

کارگران رستوران همگی از طبقه فرودست جامعه هستند و اوضاع مالی خوبی ندارند و با گذشت زمان فیلم بیشتر با مسائل و مشکلات کارگران رستوران آشنا می شویم و پی به حیاتی بودن کار در رستوران برای کارگران می بریم و همین امر باعث می شود تا نوعی همذات پنداری مخاطب با کارگران رستوران پیش بیاید.

همین امر باعث می شود که در ابتدا شخصیت مدیر رستوران به نظر منفی جلوه کند اما با گذشت زمان متوجه می شویم که در این فیلم شخصیت منفی به معنای واقعی وجود ندارد و جبر زمانه آدم ها را از هم دور کرده است و باعث شده است که در مورد درک همدیگر دچار مشکل شوند. در ظاهر به نظر می رسد که به دلیل اوضاع مالی خوبی که شخصیت سلیمانی دارد از همه شخصیت هایی که در فیلم هستند خوشبخت تر است، اما او مشکلات روحی زیادی دارد و همین موضوع هم باعث شده است که در زندگی اش به هیچ وجه احساس خوشبختی نکند.

از همان ابتدای فیلم با نمایش نماهایی از رفتار سلیمانی که وسواس عجیبی بر روی قرار گرفتن وسایل روی میزش دارد. متوجه ناراحتی روحی او می شویم. همچنین مراجعه سلیمانی به دکتر روانپزشک نیز بیانگر افسرده بودن اوست. علت اصلی تصمیم سلیمانی برای تعطیلی رستوران نیز همین مشکلات اوست. شخصیت مدیر رستوران به شدت درونگراست و همین درونگرایی او باعث شده است که فردی تنها باشد. همین نوع شخصیت پردازی باعث شده است که درباره گذشته اش در طول فیلم توضیح زیادی داده نشود و حتی تا پایان فیلم هم مشخص نمی شود که آیا او فرزندی داشته است؟ و مرد جوان نوازنده ای که خود را پسرش معرفی می کند آیا واقعا پسر اوست؟

بیشتر لوکیشن فیلم همان رستوران است که تامین کننده زندگی تمامی کارگرهاست. همین کم بودن لوکیشن و گاه سکوت های طولانی میان شخصیت ها که در فیلم شاهدش هستیم، باعث شده است که فضای سرد و افسرده آدم های فیلم به خوبی مشخص و قابل لمس باشد.

نکته جالب توجه اینجاست که درطول فیلم متوجه می شویم که علت اصلی تمامی مشکلات روحی و روانی مدیر رستوران برگزاری مکرر مراسم عزاداری در رستوران است. فضای غم و اندوهی که بر اثر برگزاری این مراسم ها در رستوران ایجاد می شود، اورا از لحاظ روحی دچار مشکل کرده است.

شاید این اشاره کاهانی در ادامه فیلم آدم باشد که در آن فیلم هم به موضوع شادی و غم در زندگی انسان ها اشاره کرده بود و این نکته که شاد زیستن خودش هنر است که تنها آدم واقعی می تواند از پس آن برآید.

مدیر رستوران آنقدر در فضای افسرده و غمگینی که برای خود درست کرده است، اسیر شده است که کوچک ترین تغییری را هم نمی تواند تحمل کند و وسواس عجیبش نیز ناشی از همین طرز تفکرش است. حتی تحمل مدل موی متفاوت کارگر رستورانش را ندارد و بابت این موضوع او را توبیخ می کند. پایان فیلم هم که با مرگ شخصیت اصلی همراه است بیانگر روحیه بسیار سخت مدیر رستوران است که توان مواجهه با یک تغییر بسیار مهم در زندگی اش را ندارد و با دیدن نوازنده جوانی که می گوید پسرش است، نمی تواند با یک زندگی جدید و اتفاقاتی که در پی آن پیش می آید روبرو شود و همین امر باعث مرگش می شود.

بازی درخشان پرویز پرستویی در این فیلم به خوبی حس انسانی افسرده و غمگین را منتقل می کند. در کل می توان سطح بازیگری در این فیلم را بسیار بالا دانست به طوری که علیرضا خمسه و مهتاب کرامتی در این فیلم نقش هایی به یاد ماندنی را ایفا کرده اند. همین امر هم باعث شد که علیرضا خمسه بتواند برای نقش آفرینی در فیلم بیست سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد نقش مکمل را به خود اختصاص دهد.

مهمترین نکته مثبت فیلم بیست یکدست بودن ریتم فیلم است که در تمام طول فیلم حفظ می شود و به بیان بهتر همه مواردی که در فیلم وجود دارد در خدمت پیام فیلم است. در واقع کاهانی به عنوان کارگردان به خوبی توانسته است با مدیریت صحیح تمامی عوامل فیلم، چه پشت صحنه و چه بازیگران،  فیلمی کم نقص و قابل تامل را بسازد که به عنوان اثر دوم یک کارگردان کار در خور توجهی به شمار می رود. به بیان بهتر می توان فیلم بیست را مهمترین فیلم کاهانی دانست که شهرت خوبی برای کاهانی به همراه داشت تا او در ادامه بتواند فیلم های با سبک و سیاق خودش را بسازد.